Galileo (navigatiesysteem)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

(Doorverwezen vanaf Galileo (navigatie))
Ga naar: navigatie, zoeken

Galileo is het Europese civiele globale satellietnavigatiesysteem dat gebouwd wordt door de Europese Unie (EU) in samenwerking met de Europese ruimtevaartorganisatie ("European Space Agency", ESA). Het Galileo-project is het grootste Europese ruimtevaartproject aller tijden. Galileo wordt het eerste civiele systeem; dit ter onderscheiding van de huidige bestaande militaire globale satellietnavigatiesystemen, te weten het Amerikaanse "Global Positioning System" (GPS) en het Russische GLONASS.

Galileo staat gepland per 2013 wereldwijd operationeel te zijn en kan vanaf dat moment door iedereen gratis in gebruik worden genomen voor tijdreferentie- en navigatiedoeleinden. Naast een ongeëvenaarde kwalitatief hoogwaardige gratis open service, zal Galileo extra kwaliteit beschikbaar stellen in de vorm van commerciële "value added" services.

De belangrijkste politieke bestaansreden van Galileo is behoud van de Europese onafhankelijkheid ten opzichte van de Verenigde Staten. Galileo zal autonoom kunnen functioneren en eveneens interoperabel zijn en kunnen samenwerken met zowel GPS als GLONASS om toegang tot en continuïteit van een gezamenlijk "Global Navigation Satellite System" (GNSS) te waarborgen.

De huidige bestaande systemen kennen een zogenaamde 'militaire precisie'. Echter, het Europese systeem wordt het nauwkeurigste systeem. Bij het ontwerp van Galileo is gedacht aan millimeterpositiebepaling, niet alleen voor blinden maar ook voor de bouwsector.

De belangrijkste reden waarom Europa een eigen systeem wilde was vooral het risico dat GPS of GLONASS ook uitgezet kunnen worden, of versleuteld terwijl Europa dit systeem ook belangrijk vindt voor de eigen vliegtuigen en schepen. Kortom, het is de bedoeling dat er altijd een satellietnavigatietechnologisch systeem online is; in Europa en wereldwijd.

Inhoud

[bewerken] Geschiedenis

Galileo Galileï

Galileo is vernoemd naar de Italiaanse wetenschapper Galileo Galileï.

Het project werd officieel aangenomen op 26 mei 2003 door de EU en de ESA.

Op 28 december 2005 werd de eerste testsatelliet GIOVE-A met succes gelanceerd vanaf de Russische lanceerbasis Baikonoer in Kazachstan, op 27 april 2008 de tweede.

[bewerken] Kenmerken

De geschatte kosten voor het project, inclusief infrastructuur op aarde, bedragen zo'n 3,4 miljard euro. Voor het project worden dertig satellieten gelanceerd. Drie daarvan zijn reservesatellieten.

[bewerken] Technische voordelen

Galileo is in enkele opzichten beter dan GPS, met name:

  • Betere precisie voor alle gebruikers (mm-schaalprecisie)
  • Betere dekking van satellietsignalen op hogere geografische breedten (met name de Scandinavische landen profiteren hiervan)
  • Onafhankelijkheid van Amerikaanse systeembeperkingen in tijden van oorlog.

[bewerken] Participatie

Ook China, Marokko, Israël en India nemen deel aan het project en dragen bij aan de financiering en ontwikkeling. Met enkele andere landen, waaronder Canada, Brazilië en Australië, lopen besprekingen over deelname aan het project. China droeg zo'n € 230 miljoen bij maar besliste in 2000 om een onafhankelijk navigatiesysteem te maken, genaamd Beidou. Nederland draagt € 43 miljoen bij.

[bewerken] Problemen

In 2007 raakte het project in problemen. Een consortium van acht uitvoerende Europese ruimtevaartbedrijven kwam niet binnen de tijdspanne tot overeenstemming over het gewenste resultaat. De Duitse staatssecretaris voor Wetenschap Peter Hintze liet weten dat de EU-landen "in principe" willen doorgaan met Galileo.

Op 30 november 2007 is alsnog een akkoord bereikt over de bouw van het systeem, dat in 2013 operationeel moet zijn.[1]. De verwachting is dat het project 3,4 miljard euro gaat kosten.

Het Amerikaanse tijdschrift IEEE Spectrum heeft het project tot "Loser" bestempeld vanwege de overschrijding van het budget en de tijdsplanning. [2]

[bewerken] Satellieten

Het systeem zal uiteindelijk bestaan uit 30 satellieten waarvan 27 operationeel en 3 reserve. Deze satellieten zullen in drie middelhoge cirkelvormige banen worden gebracht op een hoogte van 23.616 km en onder een hoek van 56 graden ten opzichte van het evenaarsvlak. Door het grote aantal satellieten, de positie en de drie reservesatellieten is het systeem buitengewoon betrouwbaar. Bovendien kan de gebruiker informatie ontvangen in verband met de nauwkeurigheid van het aangeboden signaal, zodat ook daar waar de veiligheid hoofdzaak is men weet of de gegevens bruikbaar zijn. Er zullen 10 civiele navigatiesignalen uitgezonden worden op de frequenties 1164-1215 MHz, 1215-1300 MHz en 1559-1592 MHz.

[bewerken] Grondstations

Galileo zal beschikken over tweewegcommunicatie tussen de satellieten en de grondstations.

[bewerken] Galileo-controlecentrum (GCC)

Er worden twee GCC’s gebouwd in Europa: één in Oberpfaffenhofen bij München en een tweede in Fucino bij Rome. De Galileo-hoofdvestigingen komen in Toulouse en Londen.

[bewerken] Galileo-sensorstation (GSS)

Twintig Galileo-sensorstations (GSS) worden verbonden via een wereldwijd netwerk met de GCC, waar de verzamelde gegevens op juistheid gecontroleerd zullen worden en waar de tijd van elke satelliet met de klok in het controlecentrum vergeleken wordt. Via 15 uplinkstations kunnen correcties naar de satellieten gezonden worden.

[bewerken] Gebruikerstoestel

Naast transportnavigatie kan men door gebruik van een speciale chip in het gebruikerstoestel noodsignalen versturen. Galileo zal de locatie van de gebruiker bepalen en een bevestiging sturen dat hulp onderweg is.

[bewerken] Zie ook

Referenties:
  1. ↑ NRC Handelsblad: Europa unaniem over bouw eigen gps-satellieten 30 november 2007
  2. ↑ http://spectrum.ieee.org/jan08/5814 Loser: No Payoff for Galileo Navigation System

[bewerken] Externe links

Satellietplaatsbepaling

Transit · GPS · GLONASS · Galileo · Beidou       Gerelateerde onderwerpen: EGNOS · WAAS · LAAS
 
Persoonlijke instellingen
Boek maken