Talen van de Europese Unie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De talen van de Europese Unie zijn de talen die gebruikt worden door inwoners van de lidstaten van de Unie.

Enkele talen hiervan zijn officiële talen van de Europese Unie. EU-beleid is er op gericht meertaligheid onder de Europese bevolking te bevorderen, in het bijzonder het spreken van een tweede taal naast de moedertaal. De reden hiervan is niet alleen het gemakkelijker met elkaar kunnen communiceren tussen Europeanen, maar ook het kweken van respect voor de diversiteit in de Unie.

Inhoud 1 Officiële talen van de EU-instellingen 1.1 Voorstellen voor nieuwe officiële talen 2 Minderheidstalen 3 Talenkennis

[bewerken] Officiële talen van de EU-instellingen

De 23 officiële talen van de instellingen van de Europese Unie zijn:

Zie ook: Lijst van namen van de Europese Unie in de officiële talen

Alle besluiten van de instellingen worden vertaald in alle officiële talen. Europese burgers hebben daarnaast het recht zich te wenden tot de Europese instellingen in een van de officiële talen, en hebben het recht in dezelfde taal antwoord te krijgen, al spreekt het vanzelf dat de communicatie niet soepel zal lopen als een Maltees (die ook uitstekend Engels kent) erop staat in een Nederlands gemeentehuis Maltees te spreken. In de Europese Raad en het Europees Parlement mag in elke officiële taal gesproken worden. Het gesprokene wordt, indien gevraagd, onmiddellijk vertaald in de andere officiële talen van de Unie. Uitspraken van het Europees Hof van Justitie worden in alle officiële talen vertaald. De Raad van Ministers neemt besluit over de welke talen de officiële talen zijn door middel van een Europese verordening.

Het Maltees neemt een bijzondere positie in. Besluiten van de Raad en het Europees Parlement worden wel vertaald, maar besluiten van het Europees Hof van Justitie niet. Dit is grotendeels te wijten aan het gebrek aan Maltese tolken. In 2004 diende de Ierse regering formeel een voorstel in om ook het Iers een officiële EU-taal te maken. De Ierse regering bevestigde dat inwilliging van het verzoek zou leiden tot nog meer druk op de vertaaldiensten, en stelde daarom in het voorstel ook voor om het Iers eerst een status die gelijk staat aan het Maltees te geven. De EU gaf gehoor aan deze oproep en kondigde op 13 juni 2005 aan het Iers per 1 januari 2007, met de eerdergenoemde beperkingen in de vertalingen, een officiële EU-taal te maken.

Met de toetreding van Bulgarije en Roemenië per 1 januari 2007 kwamen Bulgaars en Roemeens er bij. Ook kwam er een derde alfabet, het cyrillisch (in gebruik in Bulgarije), naast de al gebruikte Latijnse en Griekse letters, bij in gebruik.

[bewerken] Voorstellen voor nieuwe officiële talen

De kunstmatige internationale taal Esperanto werd (o.a. door het Poolse parlementslid Małgorzata Handzlik) voorgedragen als tweede taal in Europa. Op 1 april 2004 werd hierover gestemd, maar er was geen meerderheid voor: van de 626 parlementsleden waren er 346 om allerlei redenen niet aanwezig, en van de 280 stemmers was 43% vóór.

Hoewel het Catalaans door vele miljoenen Spanjaarden wordt gesproken heeft het niet de status van officiële Unietaal. Dit is een onderwerp van discussie. De Spaanse regering heeft in 2004 formeel een voorstel ingediend om ook van het Catalaans, samen met het Baskisch, een officiële Unietaal te maken. Dit zal een nog hogere druk betekenen op de vertalers, terwijl de sprekers van deze talen ook Spaans kennen.

Indien in april 2004 het voorstel van VN-chef Kofi Annan voor éénmaking van Cyprus en lidmaatschap van het ééngemaakte Cyprus als lid van de EU niet was afgewezen door de Griekssprekende bevolking van de Republiek Cyprus, was ook het Turks een officiële Unietaal geworden.

[bewerken] Minderheidstalen

Naast de 23 officiële verdragstalen worden er ook veel regionale minderheidstalen gesproken. De meeste daarvan genieten bescherming onder het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden, dat door de meeste EU-lidstaten ondertekend is.

Minderheidstalen kunnen onderverdeeld worden in 3 categorieën.

Regionale talen, die zich kunnen uitstrekken over verschillende lidstaten:

Talen die in een minderheid van een lidstaat gesproken worden, maar die toch officiële talen van de EU zijn:

Talen die niet geassocieerd kunnen worden met een bepaalde regio. Voorbeelden zijn het Jiddisch en het Romani.

[bewerken] Talenkennis

56% van de Europese bevolking is in staat om een gesprek te voeren in een tweede taal. 28% zegt dat men twee vreemde talen genoeg beheerst om er een gesprek in te kunnen voeren. Toch stelt 44% van de ondervraagden naast de moedertaal geen andere taal te beheersen. Volgens een studie van Eurostat “Europeanen en hun talen” ^[1], die in 2005 in de toen 25 tellende lidstaten van de EU werd gehouden, worden volgende talen het meest gesproken in de EU. Het Duits is, met 18 % van de Europese bevolking, de meest gesproken moedertaal in de EU. Het Engels is met 51 % de meest gekende taal in het algemeen.

Talenkennis in de Europese Unie

Taal	Land	Als moedertaal gesproken	Als vreemde taal gesproken	Totaal aantal sprekers in de EU
Engels	Verenigd Koninkrijk  Ierland  Malta	13%	38%	51%
Duits	Duitsland  Oostenrijk  Luxemburg  België  Italië	18%	14%	32%
Frans	Frankrijk  België  Luxemburg  Italië	14%	14%	28%
Italiaans	Italië  Malta[2]	13%	3%	16%
Spaans	Spanje	9%	6%	15%
Pools	Polen	9%	1%	10%
Nederlands	Nederland  België	5%	1%	6%
Russisch	Spanje  Letland  Litouwen  Finland  Duitsland	1%	6%	7%
Zweeds	Zweden  Finland	2%	1%	3%
Grieks	Griekenland  Cyprus	3%	0%	3%
Tsjechisch	Tsjechië	2%	1%	3%
Portugees	Portugal	2%	0%	2%
Hongaars	Hongarije	2%	0%	2%
Slowaaks	Slowakije	1%	1%	2%
Catalaans	Spanje  Frankrijk  Italië	1%	1%	2%

Kennis van het Engels

Kennis van het Duits

Kennis van het Frans

Kennis van het Spaans

Kennis van het Italiaans