Schumanplan
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Het Schumanplan was de eerste aanzet tot de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), die op 25 juli 1952 met zes landen van start ging (Nederland, België, Luxemburg, West-Duitsland, Frankrijk en Italië) en later uit zou groeien tot de Europese Unie. Het plan, ook wel de spill-overmethodiek (dit is slechts een van de theorieën over het Schuman-plan) genoemd, bestond eruit te beginnen met een klein deel van de nationale economieën te integreren, en zo tot sociale, culturele en politieke integratie te komen. Het oorspronkelijke plan hield een voorstel in om de gehele Franse en Duitse kolenindustrie onder gezag te stellen van een gezamenlijke Hoge Autoriteit (H.A.), in een organisatie die ook openstond voor andere Europese landen.
Men wilde een supranationale organisatie in plaats van intergouvernementeel, zoals het vroeger was.
Intergouvermenteel berust op drie principes:
1. Besluiten worden genomen door organen die bestaan uit afgevaardigden van de regering. 2. Deelnemende staten worden rechtens niet gebonden aan besluiten, die tegen hun wil zijn genomen. 3. Het is aan de lidstaten of men ook werkelijk overgaat tot implementatie van de besluiten.
- Eerste stap: integreren van de sector kolen en staal. Eerste poging om tot een verzoening te komen tussen Frankrijk en Duitsland.
- Tweede stap: integreren sector kolen en staal van de andere landen.
- Derde stap: integreren van de andere economische sectoren
- Vierde stap: integreren van de sociale, culturele en politieke sectoren.
