Cultuurgeschiedenis
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De cultuurgeschiedenis in enge zin houdt zich bezig met onderzoek naar het culturele leven in vroeger tijd.
Gebieden waarop cultuurgeschiedenis zich richt zijn onder andere:
- kunstgeschiedenis
- literatuurgeschiedenis
- theatergeschiedenis
- muziekgeschiedenis
- filmgeschiedenis
- bouwkunstgeschiedenis (architectuurgeschiedenis) (m.u.v. stadsgeschiedenis)
- religiegeschiedenis, mentaliteitsgeschiedenis en ideeëngeschiedenis
Maar vaak wordt er ook nog beschavingsgeschiedenis en expansiegeschiedenis onder verstaan...
Derhalve houdt de traditionele cultuurgeschiedenis zich niet direct bezig met politiek, economie of staatsinrichting. Vanaf ongeveer 1985 is sprake van een opleving van de cultuurgeschiedenis, waarbij vrijwel alle domeinen van het menselijke leven tot de cultuur zijn gaan behoren.
Onder de cultuurgeschiedenis in ruime zin zijn dus alle historische fenomenen te vatten die op enigerlei wijze met de mens te maken hebben. Deze principiële breedte verklaart dat de stroming van de microgeschiedenis dezelfde veelzijdigheid kan hebben als de cultuurgeschiedenis, zij het op een veel kleinere schaal.
De term cultuurhistorie wordt in Nederland met name gebruikt voor historisch-ruimtelijke wetenschappen. Derhalve is er een vrij scherp onderscheid tussen cultuurhistorie en cultuurgeschiedenis als wetenschappen aan te brengen.
[bewerken] Recente literatuur
- Peter Burke, What is Cultural History? (Cambridge: Polity Press, 2004) - vertaald als Wat is cultuurgeschiedenis? (Utrecht 2007)
- Philippe Poirrier, Les Enjeux de l'histoire culturelle (Parijs: Seuil, 2004)
